ELKE DAG MEER MEZELF

Elke dag meer mezelf

Door: Isabelle Dobbe

Er zit een stralende vrouw tegenover me in het restaurant. Terwijl ze praat zwaait ze achteloos haar lange donkere haren over haar schouder. De glimlach verdwijnt tijdens ons gesprek  zelden van haar gezicht. Als we weer buiten staan zegt ze: “Hij gaf de rekening aan jou, hij zag het niet.” Melanie (34) gaat steeds vaker door het leven als vrouw, maar is geboren als man. Stapje voor stapje maakt ze de transitie door.

“Op mijn vijfde kon ik voor het eerst onder woorden brengen dat ik me een meisje voelde, maar ik vertelde het pas op mijn dertiende aan mijn moeder. Zij nam dat heel serieus. Ik ging naar de huisarts, naar een psycholoog en kreeg testosteronblockers. Mijn vader wist echter nog van niets. Hij kwam er toevallig achter en reageerde zo heftig dat ik meteen weer in mijn schulp kroop. Ik had het er niet meer over. Mijn moeder liet het los, ze dacht dat ik van gedachten was veranderd.”

“Als je jezelf niet kunt zijn wil je bewijzen wat je wel waard bent. Mijn psycholoog zei eens: “Veel mensen grijpen naar alcohol of drugs, het overige deel gaat keihard werken.” Op mijn vijftiende ben ik een eigen ICT bedrijf begonnen en inmiddels heb ik er drie. Ik was altijd bezig, moest steeds door. Als iemand anders ook kon wat ik deed, zocht ik iets nieuws. Een paar jaar geleden heb ik mijn vliegbrevet gehaald. Nu vlieg ik ook een dag of twee per week als piloot in de kleine luchtvaart. Jarenlang hield ik mijn gevoelens geheim. Alleen met een goede vriendin kon ik erover praten. Toen zij het contact verbrak omdat ik gevoelens voor haar kreeg, viel ik in een gat. Dat was echt een dieptepunt, maar daardoor realiseerde ik me ook dat ik het niet langer kon negeren.”

“In het begin was dat lastig. Als man was ik anders dan nu, misschien zelfs wel een beetje macho. Het was niet echt, dus kon ik het niet goed doseren. Dat gebeurde aanvankelijk ook toen ik als vrouw naar buiten ging. Mijn stem zette ik bijvoorbeeld onnatuurlijk hoog in. Ook gebruikte ik veel make-up en droeg te hoge hakken. Die overdaad trekt juist de aandacht, omdat mensen voelen dat je iets probeert te verbergen. Nu probeer ik er zo naturel mogelijk uit te zien, dat werkt het beste. Mijn vader krijgt er meer vrede mee. Het is beter geworden nu hij heeft gezien hoe ik eruit zie als vrouw. Hij dacht dat ik met nepwimpers, glitterjurken en op plateauzolen door het leven ging.”

“Mensen lijken je soms voor minder aan te zien. Ik ken transgenders die in het openbaar in hun gezicht worden gespuugd of geslagen. Ook roepen jongeren soms nare dingen op straat. Ik schrik daar nog steeds van, maar weet nog precies wanneer ik besloot dat ik me daar niet meer door ging laten leiden. Ik liep op mijn hakken over straat toen een man aan me vroeg wat ik per uur kostte. Ik was furieus: ik kleed me netjes en heb drie bedrijven, hallo?! Maar als ik me gedenigreerd voel doordat zo'n man me zo aanspreekt, beledig ik de vrouwen die daar wel van leven. Dat is uiteindelijk allemaal ego. Hoe fragiel ben ik als ik alles laat afhangen van hoe de buitenwereld me ziet? Mensen zien me toch al anders door de manier waarop ik mijn uiterlijk vorm geef. Toen klikte er echt iets in me.”

“Ik sta voor een dilemma. Als ik doorga met de transitie ben ik mijn leven lang patiënt. De medicatie moet je voor altijd blijven slikken. Dat brengt fysieke beperkingen met zich mee: je levensverwachting wordt korter, sommige medicatie kan leverfalen veroorzaken, de kans op trombose wordt groter. Een geslachtsveranderende operatie is voor mij nog een brug te ver. Ik doe het stap voor stap, kijk wat het met me doet en beslis dan hoe ik verder ga. Daarin wijk ik af van de trend, maar ik vind het te risicovol om alles tegelijk te doen. Je moet nieuwe patronen ontwikkelen en begrijpen, je krijgt nieuwe mensen om je heen, je lichaam verandert en dat alles gebeurt terwijl je hormonen slikt. Dat is een recept voor depressiviteit. Het lukt me nu ook al heel goed om als vrouw te leven, dus ik wil geen overhaaste beslissingen nemen.”

“Nog steeds heb ik veel bevestiging van mezelf nodig. Dit alles is gebaseerd op een gevoel. Ik kan het niet bewijzen. Toch moet ik er heel veel voor op het spel zetten; mijn sociale leven, mijn carrière, mijn gezondheid. Ik run drie ICT bedrijven en ik ben piloot. Dat is niet typisch vrouwelijk. Wat maakt dan dat ik me toch vrouw voel? De bevestiging haal ik vooral uit het gevoel dat ik nu veel authentiekere relaties opbouw. Ik kan echt contact maken. Als man heb ik nooit een relatie gehad, vrouwen voelden altijd dat er iets niet klopte. Als vrouw ontmoette ik meteen iemand. Ik heb niet langer het gevoel dat ik een rol speel. Niet alleen mijn hoofd, maar ook mijn hart resoneert. Vroeger deed ik leuke dingen, nu voel ik ook echt dat ik leuke dingen doe.”

fotografie ©Ramona Lauw www.lauwplaatje.com 

AGENDA

WOENSDAG 24-01-2018

LIEFDE - DE INVLOED VAN HERSENEN EN HORMONEN

LIEFDE - DE INVLOED VAN HERSENEN EN HORMONEN €14.50 | 20:00 - 22:15 | AMSTERDAM

Hormonen beïnvloeden onze hersenen en gedrag. Dat gebeurt soms op een radicale manier, bijvoorbeeld als we verliefd zijn of wanneer we kinderen krijgen, maar vaak is de beïnvloeding subtieler.

VRIJDAG 16-02-2018

WORKSHOP KLAVERJASSEN - HOE ZAT DAT OOK ALWEER?!

WORKSHOP KLAVERJASSEN - HOE ZAT DAT OOK ALWEER?! €16.50 | 19:00 - 22:30 | AMSTERDAM

Tja, hoe zat dat ook alweer? We beginnen de avond met een heerlijke daghap waarbij onze kenner de regels en achtergrondinformatie van het klaverjassen je bijbrengt.

DONDERDAG 12-04-2018

THE FUTURE - ARE ROBOTS TAKING OVER?

THE FUTURE - ARE ROBOTS TAKING OVER? €14.50 | 20:00 - 22:15 | AMSTERDAM

VERWACHT - Experts say that a lot of jobs will be obsolete by 2025 and predict that 5 million jobs will be lost before 2020 as artificial intelligence, nanotechnology and robots will take over...